Ebro vadisi boyunca yükselen tepeler uzun ve beyazdı. O tarafta ne bir gölge ne de bir ağaç vardı ve tren istasyonu güneşin altında, iki demiryolu hattının ortasındaydı. İstasyonun hemen yanına, binanın sıcak gölgesi vuruyordu ve bambulardan yapılmış boncuklu bir perde bara açılan kapıya asılıydı. Amerikalı ve yanındaki kız, binanın dışında kalan gölge bir masaya oturmuşlardı. Hava çok sıcaktı ve Barcelonadan gelecek olan hızlı trenin gelmesine kırk dakika vardı. İki dakika için bu durakta duracak ve Madride devam edecekti. “Ne içsek acaba?”diye sordu adamın beraberindeki kız. Şapkasını çıkarıp, masanın üzerinde koydu. “Hava çok sıcak” dedi adam. “Bira içelim.” Adam “Dos cervezas” diye seslendi perdenin arkasındaki bara doğru. “İki büyük mü?” diye sordu kapıdan bir kadın. “Evet. İki büyük.” Kadın iki bira ve iki tane de bardakaltlığı getirdi. Bardakaltlıklarını ve bira bardaklarını masaya koydu, kıza ve adama baktı. Kız sıra sıra tepelere bakıyordu. Tepeler güneşin altında bembeyaz, geride kalan her yer kuru ve kahverengiydi. “Beyaz fillere benziyorlar” dedi kız. “Ben hiç beyaz fil görmedim” dedi adam ve birasını yudumladı. “Zaten görmüş olamazsın.” “Görmüş olabilirim” dedi adam. “Sadece senin görmemiş olabileceğimi söylemen hiçbir şey kanıtlamaz.” Kız boncuklu perdeye baktı. “Üzerinde bir şey yazmışlar .......