Kaynakçası: Yok
Dosya Boyutu: 27 KB
Eklenme Tarihi: 26-02-09
Dosya Şifresi: www.odevsec.com
Dosya Açıklaması : Üsküdardan Bağlarbaşı yoluyla Çamlıcaya gidilirken Tophanelioğlundaki dört yol ağzından yaklaşık bir yüz adım ileri bakılırsa, o geniş şosenin sonunda çevresi bir buçuk arşın kadar yükseklikte duvar içine alınmış bir ağaçlık görülür. Bu ağaçlığa varıldığı gibi, şose yol sağ ve sol olmak üzere iki kola ayrılır, sağ ve soldaki yolardan hangisine gidilse, karşı taraf bildiğimiz ağaçlıkla kaplıdır. Meydanın bir otuz adım ötesinde terk edilmiş bir mezarlık vardır. Mezarlık geçildikten sonra beş dakika kadar yürünürse, Çamlıca dağının eteğinde Kısıklı köyünün çarşısına varılmış olur. Gene aşağı doğru inilirse karşımıza bir ağaçlık çıkar. Burası Çamlıca Bahçesi adıyla İstanbulda ilk olarak düzenlenip açılmış olan bir bahçedir. Bu bahçe çok büyük, bayındır, gönül açan bir yerdir. Bu bahçeye girdiğinizde, bu düzenlemeyi üstlenen becerili doğasever kim ise onun sanatına hayran olup "aferin" dedikten sonra, her yanını daha dikkatle ve beğenerek İncelemeye başlarsınız. Biraz ilerleyince, bir düzlüğün ortasından üstü kapalı, çevresi açık, kameriyemsi bir şey ve kulübe tarzında, ufak binalar gözünüze çarpar. Onların özel günlerde büfe ve çalgıcılar için ayrılmış olduğunu anlar; bunları da beğenirsiniz. Azıcık daha ileri gidince, bir büyük lak, onun ortasında hoş bir adacık, adanın üzerinde dal ve kütüklerden yapılmış zarif bir köşk görürsünüz. Bu binayı da yakından seyrettiğiniz ve bunun da bahçeye bağlı bir gazino olduğunu öğrendiğiniz zaman, bahçenin her bakımdan pek güzel olduğunu düşünürsünüz. Çamlıca Bahçesi, bundan önce şimdiki gibi hüzünlü, ıssız ve sesiz bir yer değil; Yer değil gürültülü patırtılı bir coşkunluk ve fitne dolu bir eğlence yeriydi. Düzenlemesi için epey uğraşılan bu bahçenin 1286 rumi yılının bahar mevsiminde açılacağı haberi yayılınca bütün meraklı insanlar buraya akın etmiş ve özellikle kadınlar açılışa giymek için kıyafetler hazırlatmışlardı. Sonunda o yılın mayıs ayında "Bahçe" açıldı. O yılın Haziran ayı ortalarına doğru sıcaklar günden güne arttı. Sıcaklar arttıkça bahçedeki coşkulu kalabalık azaldı. Muhteşem Bihruz Bey, eski vezirlerden, şimdi hayatta olmayan Paşanın oğludur. Vilayetten vilayete geçerek on beş yıl kadar sürekli İstanbula ayak basmamış olan babasıyla küçük yaşta memleket memleket dolaştığı için, Bihruz Bey bir çocuk için edinilmiş olması gereken en önemli bilgileri on altı yaşına kadar ele getirememişti. Paşa gene bir vilayet valiliğine atanarak İstanbuldan yeniden ayrılmak zorunda kaldıysa da, artık bu defa Bihruz Bey, öğreniminden geri kalmaması için annesiyle birlikte İstanbulda kaldı. İki yıl sonra Paşa İstanbula döndüğü zaman, mahdum beyi kendisi sınavdan geçirerek yeterli bulmuş ve okula devam ettirmeden hocalar tutarak ve işe sokarak öğrenimine böyle devam ettirmiştir. Bihruz Bey, ilk hevesle beş altı ay çalışarak, daha Fransızca bir cümleyi kuracak kadar bilgi sahibi olmadan en alafranga gençlerin tavırlarını, kılıklarını taklit edecek şekilde büyük yetenek gösterdi. Bihruz Bey, ailenin tek çocuğu olduğu için şımartılarak büyütülmüştü. Sonunda Paşa öldü, mahdum bey bir anda büyük bir servete kondu. O büyük serveti az zamanda tüketecek sefahate koyuldu. Bitmeyecek sandığı servet birer birer tükenmeye başlamıştı. Önce nakitten başladı, bu bitince evler satıldı, en son Galatada gelir getiren bir han kalmıştı. O yaz annesini razı ederek köşke taşındılar ve Beyoğlunda Bender fabrikası yapımı zarif bir arabayla boylu bir çift eğitilmiş Macar araba hayvanı ısmarlamıştı. Bihruz Bey, araba sefası ve yarışlarıyla gününü gün ederken bir gün rastladığı lando bir araba ve içinde bir kadın gördü. Kendini göstermek için hareket yaptı ancak, lando yanından geçip gitti, yüzüne bakan bile olmadı. Bihruz Bey, kendi kendine söylendi, hiç de güzel bir kadın değildi, diye. Bu, yüzüne bakılmamanın verdiği acıyla söylenmiş bir sözdü. Lando, tekrar dönüp yanından geçtiği zaman bakmamaya karar verdi. Ancak, Araba gelip tam bahçenin kapısında durunca dikkatle...