Kaynakçası: Yok
Dosya Boyutu: 22 KB
Eklenme Tarihi: 10-03-09
Dosya Şifresi: www.odevsec.com
Dosya Açıklaması : 1541 (H.948) yılında Şereflikoçhisarda doğdu. Bursada Muhammed Üftâde hazretlerinden feyz ve tarikat aldı. 1598 (H.1007) de Üsküdarda câmi ve dergâh yaptırdı. 1628 (H.1038)de vefât etti. Kabri, İstanbul Üsküdarda kendi dergâhı yanındaki türbesindedir. Mahmûd Hüdâyi, Fadlullah bin Mahmûdun oğludur. Çocukluğu Sivrihisarda geçti. Burada ilk tahsiline başladı. İlmini ilerletmek için İstanbula gitti. Küçük Ayasofya Medresesinde tahsiline devâm etti. Çok zeki olup bir defâ okuduğunu zihninde tutar, tekrar kitaba bakmaya lüzum hissetmezdi. Hocalarından Nazırzâde Ramazan Efendi, ona husûsi bir ihtimâm gösterdi. Mahmûd Hüdâyi genç yaşta; tefsir, hadis, fıkıh ve zamânın fen ilimlerinde büyük bir âlim oldu. Hocası Nâzırzâde onu yanına yardımcı olarak aldı. Mahmûd Hüdâyi, bir taraftan hocası Ramazan Efendiye yardım ederken, diğer yandan da Halveti yolunun şeyhlerinden Muslihuddin Efendinin sohbetlerine katılarak tasavvuf yolunda ilerlemeye çalıştı. Bu arada hocası Nâzırzâdenin, Edirnede bulunan Sultan Selim Medresesine tâyini çıktı. Mahmûd Hüdâyi, yirmi sekiz yaşında iken hocası ile Edirneye gitti. Ramazan Efendi, kısa bir süre Edirnede müderrislik yaptıktan sonra, Şam ve Mısıra kâdı tâyin edildi. Talebesi Mahmûd Hüdâyiyi oraya da götürdü. Mahmûd Hüdâyi Mısırda Halveti şeyhlerinden Kerimüddin hazretlerinden ders alarak, tasavvuf yolunda yetişmeye çalıştı. Mahmûd Hüdâyi otuz üç yaşında iken, hocası Nâzırzâde ile Bursaya geldi. Üç sene Ferhâdiye Medresesinde müderrislik yaptı. Üç sene sonra, hocasının vefâtı ile Bursa kâdılığına getirildi. Bursa kâdısı olarak vazifeye başlıyan Mahmûd Hüdâyi hazretleri, kâdılığı esnâsında bir gece rüyâsında Cehennemi ve Cehennemin ateşinde tanıdığı bâzı kimselerin yandığını gördü. Bu korkunç rüyânın verdiği dehşet ve üzüntü içindeki günlerde, bir hanım bir dâvâ getirdi. Bu dâvadan sonra Bursa kâdılığını bıraktı ki, hâdise şöyle idi: O günlerde Bursada, evliyâullahtan olan Muhammed Üftâde hazretleri halkın mânevi terbiyesi işi ile meşgûl olurlardı. Yine Üftâde hazretlerini seven fakir bir kimse vardı. Her sene hac mevsiminde hacca gitmek ister, fakat gidecek parası olmadığı için arzusuna kavuşamazdı. Üzüntüsünden hiç yüzü gülmez, gözleri hep hacca gidenlerin yolu üzerine takılır kalırdı. Evde hanımı, yüzü gülmeyen kocasının bu hâline oldukça üzülürdü. Yine bir sene hac mevsiminde, parası olmadığı için hacca gidemeyen bu fakir üzüntüsünden ne yapacağını şaşırdı. Aralarında geçen bu konuşmanın sonunda elinde olmayarak hanımına; "Eğer bu sene de hacca gidemezsem seni üç talak ile boşadım." dedi. Günler geçti. Kurban bayramı yaklaştı. Fakiri bir düşüncedir aldı. Hacca gidemezse, evde hanımı boş olacaktı. Bir yerlerden borç bulup hacca gidememişti. Ne yapacağını şaşırdığı bir gün, hatırına Muhammed Üftâde geldi. Hemen huzûruna gidip ağlayarak durumunu anlattı. O da; "Bizim Eskici Mehmed Dedeye git, selâmımızı söyle. O seni hacca götürüp derdine dermân olur." buyurdu. Fakir, sevinerek huzûrdan ayrıldı, süratle Mehmed Dedenin dükkânına koştu. Mehmed Dedeye, hocasının selâmını söyleyip derdini anlattı. Mehmed Dede: "Ey fakir!Gözlerini kapa. Aç demeden sakın açma." dedi. Fakir gözlerini açtığında kendilerini Mekkede buldular. Mehmed Dede, Allahü teâlânın izniyle, fakiri bir anda Hicâza götürmüştü. O gün, arefe idi, hacılar Arafata çıkmışlardı. Fakir ve Mehmed Dede de ihram giyip Arafata çıktılar. Ertesi günü ...