Kaynakçası: Bilinmiyor
Dosya Boyutu: 9 KB
Eklenme Tarihi: 30-04-08
Dosya Şifresi: www.jxiy.com
Dosya Açıklaması : PSİKOLOJİK YAKLAŞIMLA STİLİZE EDİLMİŞ ÇOCUK FİGÜRLERİNİN RESİMDE YERALMASI Sanat ilk çağlardan günümüze kadar en önemli ifade araçlarından biri olmuştur. Özellikle resim sanatı insanoğlunun, belki de baş parmağını kullanmaya başlamasından önce de vardır. Onlar yaşamlarında önemli olduklarına inandıkları pek çok şeyi resmettiler. İlk resimlerde çocuklarını önemseyerek resmetmişlerdi, bilinmez ama aile kavramıyla çocuklarını hatırladıkları kesindir. Belki duygusal bir bağ, belki de sadece geleceği yatırım, soylarının devamı nedenleri çocuk kavramı tarihte ve sanatta da farklı biçimlerde algılanıp tanımlanmıştır. Hatta öyle ki bazı dönemler çocuk diye bir varlığın kabul dahi edilmediği onun yok sayıldığı görülür. Antik Yunan ve Roma birer yetişkinler dünyasıydı. Çocuklar ve yeni yetmeler onları ilgilendirmiyordu. Onlar için yalnızca erken gelişmiş çocuklar, yeni yaşlılar gibi düşünen harika çocuklar ilgiye değerdi. Hıristiyanlık dininde bu çocuk anlayışına büyük değişiklikler getirilmedi. Hemen arkasından gelen ortaçağ düşüncesi de çocuğu red etti. Bu kez de çocuk yetişkinin bir minyatürü olarak anlaşılıyordu. Batının ortaçağındaki sanat eserlerine baktığımız zaman gerçek bir çocuk imajı göremiyoruz. Çocuk şeklindeki melekler olsun, küçük çocuklar olsun hepsi birer yetişkin gibiydiler. Yetişkin çocuk imajı rönesansta değişmeye başlasa da aydınlanmaya kadar önemini yitirmedi. Bu düşünüş 18. yy'da J.J. Rousseau'nun Emile (1762) adlı eserinin yayınlamasından sonra değişmeye başlamıştır. Bu yüzyıla kadar özellikle soylu aileler, çocuklar için ayrı giysi dahi kabul etmiyor, çocuklar saç modellerinden..........